ALIŞIYOR MUYUZ, KATLANIYOR MUYUZ?
Hayatın içinde öyle şeyler var ki, önce yadırgıyoruz, sonra kabulleniyoruz, en sonunda da normal sanıyoruz. Bir zamanlar bizi rahatsız eden pek çok şey, bugün hayatın sıradan bir parçası olmuş durumda...
Tijen EVNER KADINCA
tijenevner@gmail.com -
ALIŞIYOR MUYUZ, KATLANIYOR MUYUZ?
Hayatın yükü hafiflemedi, biz taşımayı öğrendik…
Hayatın içinde öyle şeyler var ki, önce yadırgıyoruz, sonra kabulleniyoruz, en sonunda da normal sanıyoruz. Bir zamanlar bizi rahatsız eden pek çok şey, bugün hayatın sıradan bir parçası olmuş durumda...
Önceleri şaşırdığımız, tepki gösterdiğimiz, ‘bu kadar da olmaz’ dediğimiz şeylere artık eskisi kadar şaşırmıyoruz. Zamanla alışıyor muyuz? Yoksa zamanla katlanmayı mı öğreniyoruz?
Sürekli değişen fiyatlara… Bitmeyen geçim telaşına… Yorgunluğu hayatın doğal bir parçası gibi yaşamaya… Sabırsızlığa… Tahammülsüzlüğe… İnsanların birbirini dinlememesine… Verilen sözlerin tutulmamasına… Her şeye yetişmeye çalışırken kendimize vakit ayıramamaya… Bir teşekkürün, bir özrün bile giderek azalmasına…
Kısacası, bir zamanlar bizi rahatsız eden pek çok şeyi hayatın olağan akışı gibi görmeye başladık. Ama bazen düşünüyorum da; gerçekten alıştık mı? Yoksa sadece katlanmayı mı öğrendik?
Çünkü dönüp baktığımızda, hayatın içinde bizi zorlayan ne çok şey var. Sürekli değişen fiyatlar, geçim derdi, bitmeyen stres, yetişmesi gereken işler, ödenmesi gereken faturalar, bir türlü azalmayan yorgunluk… Ve bütün bunların arasında ayakta kalmaya çalışmak…
Bir süre sonra insan bunlara alıştığını sanıyor. Ama sonra bir market çıkışında, bir fatura geldiğinde ya da ay sonunu hesaplamaya çalışırken anlıyor ki aslında alışmamış. Sadece yaşamaya devam etmiş.
Çünkü hayat akıp geçiyor. Sorumluluklar beklemiyor. İnsan ister istemez yoluna devam ediyor. Ama devam etmek, her şeyi normal karşıladığımız anlamına gelmiyor…
Belki de çoğumuzun yaptığı şey, alışmak değil, katlanmak. Bugün biraz daha fazla hesap yapmak, biraz daha fazla idare etmek, biraz daha fazla sabretmek… Çünkü insan güçlü olduğu için değil, çoğu zaman mecbur olduğu için katlanıyor.
Aslında alıştığımızı sandığımız birçok şeye sadece katlanıyoruz. Belki her gün aynı tepkiyi vermeye gücümüz kalmadığından, bir süre sonra şikâyet etmeyi bırakıyoruz, konuşmayı bırakıyoruz, şaşırmayı bırakıyoruz.
İnsan her şeye alışıyor derler ya… Belki de doğru olan şu: İnsan her şeye alışmıyor, bazı şeylere sadece katlanmayı öğreniyor…
