KENDİNİ YORMA
Bazen insan çok yoruluyor. Anlatmaya çalışmaktan, anlamaya çalışmaktan… Herkesi kendi gibi sanmaktan… İnternette dolaşırken bir söz çıktı karşıma. Keşke dedim, herkes okusa. Okusa ve üzerine düşünse…
Tijen EVNER KADINCA
tijenevner@gmail.com -
KENDİNİ YORMA
Bazen insan çok yoruluyor. Anlatmaya çalışmaktan, anlamaya çalışmaktan…
Herkesi kendi gibi sanmaktan… İnternette dolaşırken bir söz çıktı karşıma. Keşke dedim, herkes okusa. Okusa ve üzerine düşünse…
‘Bir insana aklı kadar kızacaksın. Bir insana empati seviyesi kadar duygularını aktaracaksın. Bir insanla kapasitesi kadar iletişim kuracaksın…
Olgun insan kimdir deseler, bu kişilerle kendini yormayan insandır derim.’
Ve düşündüm… Biz aslında en çok nerede yoruluyoruz? Diye.
Herkesi aynı yerden anlamaya çalışırken, herkesten aynı inceliği beklerken. Aynı duyarlılığı, aynı farkındalığı…
Olmayınca kırılıyoruz. Anlaşılmadıkça daha çok anlatıyoruz. Anlatamadıkça daha çok yoruluyoruz. Oysa mesele sadece anlaşılmak değil. Bazen karşındaki insanın ne kadar anlayabildiğini de görmek gerekiyor. Çünkü herkes aynı yerden bakmıyor hayata. Aynı olgunlukta, aynı farkındalıkta, aynı incelikte, aynı duyarlılıkta değil…
Ve bazı insanlar var… Hep kendi dediğini yaptırma çabasında. Sürekli yönlendiren, sürekli müdahale eden…
Olmayınca da değişiyor her şey. Anlamsız tavırlar, anlamsız kırgınlıklar…
Seni anlamak şöyle dursun, seni yönetme peşinde. İkna etmek değil, yönlendirmek derdinde. Yetmiyor; her şeye karışma, her alana dahil olma isteği…
Sınır tanımayan bir yaklaşım. Ve en yorucu olanı, her durumda kendini mağdur durumuna koymak. Sanki her şey onun başına gelmiş gibi, sanki herkes ona karşıymış gibi… Bir tek kendi düşündüğü doğru, kendi hissettiği önemli…
Verdikçe daha fazlasını bekler. Sınır çizmedikçe, sınır tanımaz; iyi niyeti bir anlayış olarak değil, kullanılabilir bir alan gibi görür. Kısacası ne kadar tolerans gösterirsen göster, doymaz!
İşte tam da burada durmak gerekiyor. Herkesin hayatımızda bir yeri var ama o yerin de bir sınırı olmalı. Çünkü sınır koymak, kendini korumaktır. Hadsizliğe sessiz kalmamak, ‘ buraya kadar’ diyebilmektir.
Ve insan bir yerden sonra şunu öğreniyor…
Herkese kendin kadar anlam yükleyemezsin. Herkesten kendin gibi davranmasını bekleyemezsin!
Çünkü herkesin aklı, empatisi, kapasitesi farklı. O yüzden bir noktadan sonra kendini yormamayı seçmelisin.
Herkese hak ettiği kadar yer vermelisin hayatında. Ne fazla, ne eksik…
Sözün özü: Olgun insan kimdir deseler, ‘bu kişilerle kendini yormayan insandır’ derim!
