İYİ Kİ VAR DEDİĞİM İNSANLAR

Hayatımın içinde, her durumda yanımda olan ve hiç yabancılaşmayan dostlara…

Dostluk hakkında birçok kez yazdım ama her seferinde cümleler eksik kaldı. Sanki anlatacaklarım bitmedi ya da ben bu duyguyu yazmaya doyamıyorum.

Çünkü dostluk benim için bir konu değil sadece. Hayatımın içinde, en gerçek yerinde duran bir şey… Eksikliği fark edilen, varlığıyla insanı tamamlayan…

Hayatın içinde birçok insanla yolumuz kesişiyor. Ama herkes kalmıyor. Kalanlar da öyle kalabalık olmuyor zaten. Ve her şeye rağmen aynı yerde duruyor…

Ben dostluğu hep hayatımın içinde yaşadım aslında. Öyle arayıp sormayı hatırlamak zorunda olmadığım, aramaları sıraya bindirmediğim, hayatın içinde birlikte olduğum, kendimi iyi hissettiğim insanlarla…

Aynı masada oturduğum, aynı anı paylaştığım, bazen bir kahvede, bazen muhabbetin dibinde, bazen de sadece yan yana susarken… Her şeyi konuşabildiğim ya da hiçbir şey konuşmadan da bakışlarla anlaşabildiğim insanlarla…

Gülüşümü bilen, sessizliğimi anlayan, yan yana olduğumuzda en doğal halimizi yaşadığımız… Hayatın telaşı, zorluğu içinde bile varlıklarıyla huzur veren insanlarla…

Dostluk benim için tam da bu aslında. Zor zamanlarda yanında olmak, iyi zamanları birlikte yaşayabilmek… Zorlamadan, olduğu gibi… İçten, samimi ve gerçek…

Öyle büyük cümlelere gerek yok. Bazen bir bakış, bazen küçük bir an. Ama hep gerçek, hep samimi… Ve ben biliyorum ki, hayatın içinde bu kadar doğal kalan şeyler, en kıymetliler oluyor.

İnsan zamanla fark ediyor; hayatın içinde birçok şey değişiyor ama bazı hisler aynı kalıyor. Ben o değişmeyenlerin kıymetini biliyorum. Yanımda olanların, hayatımın içinde gerçekten yer edenlerin…

Birlikte büyüdüğüm, birlikte güldüğüm, sustuğum, birçok anımın içinde olan, dert ortağı dostlarım. İyi ki varsınız, iyi ki hayatımın bir yerinden geçip gitmediniz, yanımda kaldınız. Zorlamadan, olduğu gibi…