HAYATINDA NEYE YER AÇIYORSUN?

TAN ZAMANI 

Şenay Gültan Seyrekoğlu Wellness Coach (Sosyolog/ Yaşam Koçu)

HAYATINDA NEYE YER AÇIYORSUN?

Geçen hafta kendimize “Kendinle ne kadar aynı yöndesin?” diye sormuştuk. Belki de bu sorunun ardından gelmesi gereken başka bir soru var: Hayatında neye yer açıyorsun?

Çünkü bazen yeni bir şey istiyoruz ama hayatımızda ona yer açmıyoruz. Daha huzurlu olmak istiyoruz ama zihnimizi sürekli geçmişle meşgul ediyoruz. Yeni başlangıçlar istiyoruz ama eski alışkanlıklarımızı bırakmıyoruz. Hayatımıza sevgi, neşe, bolluk ve güzellik gelsin istiyoruz ama bütün alanı çoktan doldurmuşuz.

Hem yeni bir şey gelsin istiyoruz hem de eskisini bırakmaya kıyamıyoruz. Belki de hayatın en büyük çelişkilerinden biri burada başlıyor.

Bir dolabı düşünün. İçinde artık giymediğiniz kıyafetler, yıllardır kullanmadığınız eşyalar, “bir gün lazım olur” diye sakladığınız şeyler…

Sonra yeni bir şey aldığınızda onu koyacak yer bulamazsınız. Hayatımız da bazen böyle değil mi?...

Eski kırgınlıklar… Geçmişten kalan korkular… Artık bize iyi gelmeyen ilişkiler… Sürekli tekrar ettiğimiz düşünceler… Başkalarının bizim için biçtiği roller…

Ve bir türlü bırakamadığımız “KEŞKE”ler…

Hepsi hayatımızda yer kaplıyor. Sonra da kendimize soruyoruz: “Neden hayatımda değişen hiçbir şey yok?”

Belki de bazen değişmesi gereken hayatımız değil, hayatımızda tuttuğumuz şeylerdir. Çünkü yer açmak sadece bir şeyi hayatımızdan çıkarmak değildir. Bazen bir düşünceye daha az yer vermektir. Bazen sürekli kendimizi eleştirmeyi bırakmaktır. Bazen artık geçmişte kalmış bir hikâyeyi bugün yeniden yaşamamaktır. Ve bazen de kendimize daha fazla yer açmaktır. Ne kadar ilginç değil mi? Hayatımızda herkese, her şeye, her sorumluluğa yer bulabiliyoruz da kendimize gelince “Vaktim yok.” diyoruz.

Bir başkasını dinlemeye saatler ayırıyoruz ama kendi içimizden geçenleri duymaya birkaç dakika bile ayıramıyoruz. Herkesin ihtiyacını düşünüyoruz ama kendi ihtiyacımızı en sona bırakıyoruz. Belki de kendimize sormamız gereken soru sadece “Hayatımda neyi bırakmalıyım?” değil…

“Hayatımda kendime ne kadar yer veriyorum?” Çünkü yer açmak, sadece eksiltmek değildir. Bazen çoğaltmaktır. Daha fazla nefese… Daha fazla kahkahaya… Daha fazla doğaya… Daha fazla üretmeye… Daha fazla sevgiye… Daha fazla öğrenmeye… Ve belki de uzun zamandır ertelediğimiz hayallerimize…

Bir söz vardır: “Bir kapı kapanmadan başka bir kapının açılması mümkün değildir.” Belki hayatın bütün kapılarını aynı anda açık tutmaya çalışmak yerine, artık hangi kapının önünde beklememiz gerektiğini seçmeyi öğrenmemiz gerekiyordur. Çünkü her şeyi taşımaya çalışırken yeni olana elimizde yer kalmayabilir. Geçmişte yaşadıklarımız elbette bizi şekillendirir. Yaşananları yok saymak ya da unutmak zorunda değiliz. Ama geçmişin hayatımızdaki yerini yeniden belirleyebiliriz…

Bir anı, hayatımızın tamamı olmak zorunda değildir. Bir hata, kim olduğumuzu belirlemek zorunda değildir. Bir ayrılık, sevginin bittiği anlamına gelmez. Bir başarısızlık, bir daha başaramayacağımız anlamına gelmez. Bir dönem, bütün hayatımız değildir. Belki de bırakmak tam olarak burada anlam kazanıyor.

Bırakmak, “Hiç yaşanmamış gibi davranıyorum.” demek değildir. “Yaşandı, bitti ve artık hayatımın geri kalanını yönetmesine izin vermiyorum.” diyebilmektir.

Ve bazen insanın hayatındaki en büyük değişim, yeni bir şey eklediğinde değil; artık taşımaması gereken bir yükü bıraktığında başlar. Bu hafta kendine şu soruyu sor: “Hayatımda neye çok fazla yer veriyorum ve neye yeterince yer vermiyorum?”

Biraz daha derine in: “Bıraksam hayatımda neye yer açılırdı?” Belki daha fazla huzura… Belki kendine… Belki yeni bir ilişkiye… Belki yeni bir işe… Belki uzun zamandır ertelediğin bir hayale… Belki de sadece nefes alabileceğin biraz daha geniş bir alana…

Küçük bir pratik: Bu hafta hayatında seni yoran üç şeyi yaz. Bunların bir eşya olması gerekmiyor. Bir düşünce, bir alışkanlık, bir korku, bir ilişki biçimi ya da sürekli tekrarladığın bir cümle de olabilir. Sonra her birinin karşısına şunu yaz: “Bunun yerine hayatımda neye yer açmak istiyorum?”

Çünkü sadece “bunu istemiyorum” demek bazen yeterli değildir. Asıl dönüşüm, onun yerine neyi seçtiğimizi fark ettiğimizde başlar.

Daha az kaygı istiyorsan, daha çok güvene yer aç. Daha az yorgunluk istiyorsan, dinlenmeye yer aç. Daha az kırgınlık istiyorsan, affetmeye yer aç. Daha az başkalarının beklentileriyle yaşamak istiyorsan, kendi sesine yer aç.

Ve eğer hayatında gerçekten yeni bir sayfa açmak istiyorsan, önce eski sayfanın hâlâ ne kadar yer kapladığına bak. Belki de hayatımızı değiştiren şey her zaman büyük kararlar değildir. Bazen bir çekmeceyi boşaltmak kadar basittir. Bazen bir mesajı artık beklememektir. Bazen bir “hayır” demektir. Bazen bir özrü beklemekten vazgeçmektir. Bazen de kendimize yıllardır söylemediğimiz o cümleyi söylemektir: “Artık kendime de yer açıyorum.”

Çünkü hayat sadece başımıza gelenlerden oluşmuyor. Bir yanıyla da neyi içeri aldığımız, neyi dışarıda bıraktığımız ve neye yer verdiğimizle şekilleniyor.Her şeyin hayatımızda kalması gerekmiyor. Her insanın bize eşlik etmesi gerekmiyor. Her düşüncenin doğru olduğuna inanmamız gerekmiyor. Her yükü taşımamız gerekmiyor. Ve belki de en önemlisi…

Her şeyi kontrol etmek zorunda değiliz…

Bazen hayatın güzelleşmesi için yeni bir şey eklemekten önce biraz alan açmak yeterlidir. Çünkü toprak, ancak yer olduğunda yeni bir tohuma ev sahipliği yapabilir. Ve belki senin hayatında da uzun zamandır bekleyen bir tohum vardır. Bir hayal… Bir başlangıç… Bir cesaret… Bir sevgi… Bir değişim…

Belki de mesele onun neden gelmediği değildir. Belki mesele, senin ona yer açıp açmadığındır. O yüzden bugün kendine bir kez daha sor: Hayatında neye yer açıyorsun? Ve belki de cevabın, hayatının bir sonraki bölümünün ilk cümlesi olur. Çünkü bazen yeni bir hayat kurmak için her şeyi değiştirmek gerekmez. Sadece artık sana ait olmayan şeyleri biraz daha sevgiyle bırakıp, gerçekten istediğin şeye yer açmak gerekir. Ve belki de şimdi…

Hayatında sana, hayallerine ve yeni olana yer açmanın tam zamanı.

Tan Zamanı