ALIŞAMADIĞIM AĞUSTOS
Bir Ağustos daha…Kimine göre yazın son ayı… Kimine göre tatil planları… Kimine göre kavurucu yaz günleri… Kimine göre de takvimde sıradan bir ay…Benim içinse her yıl aynı duyguları yeniden hissettiren bir ay…
Tijen EVNER KADINCA
tijenevner@gmail.com -
ALIŞAMADIĞIM AĞUSTOS
Bir Ağustos daha…
Kimine göre yazın son ayı… Kimine göre tatil planları…
Kimine göre kavurucu yaz günleri… Kimine göre de takvimde sıradan bir ay…
Benim içinse her yıl aynı duyguları yeniden hissettiren bir ay…
Dışarıdan bakınca her şey aynı. Günler birbirini kovalıyor. Yapılacak işler, yetişecek yazılar, günlük telaşlar…
İnsan günlük telaşın içinde koşturmaya devam ediyor…
Sonra bir bakıyorsun gün bitmiş. Ama insanın içinde hiç bitmeyen, hiç değişmeyen duygular oluyor…
İnsan bazı günlerin yaklaştığını daha takvime bakmadan hissediyor.
Sonra takvimde öyle bir gün geliyor ki, o içindekileri bir kez daha sessizce yaşıyorsun.
Benim için de 5 Ağustos öyle bir gün işte…
Yıllar geçiyor ama bazı duygular, o gün geldiğinde hala ilk günkü gibi hissediliyor. O duygulara insan alışamıyor…
Güzel bir haber alıyorsun, içinden ilk geçen ‘hemen gidip anlatayım’ oluyor hala…
Bir an sonra durup hatırlıyorsun. Artık anlatacağın kişi yok! Bir fotoğrafa denk geliyorsun…
Bir yemek yaparken, onun sevdiği bir şeyi hatırlıyorsun. Bazen de hiçbir şey yokken, durup dururken aklına geliyor…
İşte o zaman anlıyorsun, bazı insanlar hayatından çıkmıyor. Sadece hayatının içinde başka bir yerde yaşamaya devam ediyor.
Galiba insan, en çok da böyle anlarda alışamadığını fark ediyor. Bir fotoğrafta, bir kokuda, bir yemekte, gördüğün bir rüyada…
Bazen de gaipten gelen bir seste… Ama o küçücük an bile yetiyor. Gaipten de olsa sesini duymak…
Rüyada da olsa yüzünü görmek, sarılmak…
Yıllar geçiyor, her şey değişiyor. Küçükler büyüyor, büyükler yaşlanıyor…
Ama bazı insanlar hayatımızdan hiç gitmiyor. Sadece onlarla yaşayacağımız yeni anılar olmuyor. Belki de özlemi büyüten biraz da bu. Birlikte yaşanmış güzel anıların yanında, artık yaşanmayacak günlerin de olduğunu bilmek. Birlikte gidilemeyecek yerler, anlatılamayanlar, paylaşılamayan sevinçler…
Ben bugün geçmişe baktığımda sadece yokluğu görmüyorum. Annemin bana kattığı sevgiyi, öğrettiklerini, hayata dair bıraktığı izleri, ne kadar çok seveninin olduğunu da görüyorum. Bazen bir sözümde, bazen bir davranışımda, bazen de hiç farkında olmadan yaptığım bir şeyde onu buluyorum…
İnsan sevdiği birini kaybedince, onunla birlikte her şeyin kaybolduğunu sanıyor. Oysa bazı şeyler insanın içinde kalıyor. Bir cümle oluyor, bir alışkanlık oluyor, bazen de hiç beklemediğin bir anda duyduğun bir ses…
Ve sen, yıllar sonra bile, onun hayatındaki yerinin ne kadar büyük olduğunu bir kez daha anlıyorsun…
Ben bugün annesiz yaşamayı öğrendim mi, bilmiyorum. İnsan böyle bir şeyi gerçekten öğrenebilir mi, onu da bilmiyorum. Sadece hayatın içinde yürümeye devam ediyorum. Gülüyorum, geziyorum, çalışıyorum, yeni anılar biriktiriyorum…
Ama bütün bunların içinde, annemden bana kalan sevgiyi, öğrettiklerini ve bende bıraktığı izleri de taşıyorum…
Ben annemi böyle taşıyorum…
Bazen bir anıda…
Bazen bir cümlede…
Bazen bir özlemde…
Bazen duyduğum bir kokuda…
Bazı insanlar hayatımızdan gitse de bize kattıkları gitmiyor. Ben bugün hala annemi özlüyorum, hem de katmerlenerek…
Ama onun sadece yokluğunu değil, hayatımda bıraktığı güzellikleri de taşıyorum. Onun bana verdiği sevgi içimde kaldığı sürece, aslında hiçbir zaman tamamen gitmiyor…
Bugün 5 Ağustos…
Annemin ölüm yıldönümü…
Dört yıl doldu gideli…
Ama ben hala güzel bir şey olduğunda ona koşup anlatmak istiyorum.
Bilinçli olarak değil, bir refleks…
Galiba bazı insanlar hayatımızdan gitse de, onlara anlatacaklarımız hiç bitmiyor…
