ANLATMAK BAŞKA KABUL ETTİRMEK BAŞKA
Bazen insan, yaptığı bir şeyden çok onu neden yaptığını anlatmakla yoruluyor. Hayatın içinde hepimiz zaman zaman kendimizi açıklamak zorunda kalıyoruz. Çoğu zaman da bunu fark etmeden yapıyoruz…
Tijen EVNER KADINCA
tijenevner@gmail.com -
KADINCA TİJEN EVNER
ANLATMAK BAŞKA KABUL ETTİRMEK BAŞKA
Bazen insan, yaptığı bir şeyden çok onu neden yaptığını anlatmakla yoruluyor. Hayatın içinde hepimiz zaman zaman kendimizi açıklamak zorunda kalıyoruz. Çoğu zaman da bunu fark etmeden yapıyoruz…
Bir karar veriyoruz, bir tercih yapıyoruz, bir yere gitmiyoruz ya da bir şeyi kabul etmiyoruz. Bunların nedeninin anlatmak elbette gerekebilir. Özellikle karşımızdaki kişiyi doğrudan ilgilendiren bir durum varsa, konuşmak ve açıklamak ilişkilerin doğal bir parçası…
Ama bazen açıklamakla yetinmiyoruz. Karşımızdaki insan bizi anlamadıysa bir kez daha anlatıyoruz. Yine anlamadıysa başka bir şekilde anlatıyoruz. Sonra bir bakıyoruz durum, verdiğimiz kararı açıklamaktan çıkmış, karşımızdaki insana bunu kabul ettirme çabasına dönmüş. İşte aradaki fark burada başlıyor.
Bir şeyi neden yaptığımızı anlatabiliriz. Düşüncemizi açıkça söyleyebiliriz. Karşımızdaki insanın ne düşündüğünü de dinleyebiliriz. Ama onun bizimle aynı fikirde olması, verdiğimiz kararı doğru bulması ya da mutlaka kabul etmesi gerekmiyor…
Çünkü bazen anlamak istemeyebilir. Söylediklerimizi kendi istediği gibi yorumlayabilir. Ne kadar açıklarsak açıklayalım, bizim verdiğimiz cevap onun beklediği cevap değilse konu kapanmayabilir…
Böyle zamanlarda daha fazla konuşmak çoğu zaman bir şey değiştirmiyor. Aksine insanı yoruyor. Aynı şeyi farklı cümlelerle tekrar tekrar anlatırken, bir süre sonra kendi kararımızı savunur hale geliyoruz. Oysa bir karar vermişsek ve açıklamasını da yapmışsak, orada durmak gerekiyor. Herkesin bizi anlamasını sağlamak bizim elimizde değil. Herkesin düşüncesini de değiştiremeyiz.
Elbette her durumda susup geçmekten söz etmiyorum. Bazen konuşmak, nedenimizi anlatmak ve karşımızdakinin ne düşündüğünü dinlemek gerekir. Burada sözünü ettiğim, bizi anlamaya niyeti olmayan birine kendimizi tekrar tekrar anlatıp, sonunda kararımızı kabul ettirmeye çalışmak…
Bazen söyleyeceğimizi açıkça söylemek yeterlidir. Gerisini karşımızdaki insanın düşüncesine bırakabiliriz. Çünkü anlatmak kendimizi ifade etmektir. Kabul ettirmek ise karşımızdaki insanın düşüncesini değiştirmeye çalışmaktır. İkisi aynı şey değil. Biz söyleyeceğimizi söyledikten sonra, gerisi karşımızdaki insanın anlayışına kalıyor. Kendimizi açıkça ifade edebiliriz ama herkesin bizi anlamasını ve kabul etmesini sağlayamayız.
Sanırım burada önemli olan hem karşımızdakini önemsemek hem de kendi kararımıza saygı duymak. Bu hassas dengeyi kurabilmek…
Gerektiğinde açıklamak, gerektiğinde de açıklamayı uzatmamak…
