İÇİMİZDE KALAN SÖZLER
Bazen bir tartışmada haklı olduğun halde tek kelime edemezsin. Söyleyeceklerin vardır ama sanki boğazına düğümlenir, yutkunup kalırsın. Karşındaki konuşur sen dinlersin. İçinden bir şeyler söylemek gelir, susarsın…
Tijen EVNER KADINCA
tijenevner@gmail.com -
TİJEN EVNER KADINCA
İÇİMİZDE KALAN SÖZLER
Bazen bir tartışmada haklı olduğun halde tek kelime edemezsin. Söyleyeceklerin vardır ama sanki boğazına düğümlenir, yutkunup kalırsın. Karşındaki konuşur sen dinlersin. İçinden bir şeyler söylemek gelir, susarsın… Sonra herkes dağılır, konu kapanır ama senin için kapanmaz. Başlarsın kendi kendine konuşmaya. ‘Şunu deseydim, bunu neden söylemedim, lafın altına kalmasaydım…’ diye düşünür durursun. Öyle güzel cevaplar gelir ki aklına ama işte akıl sonradan başa gelir derler ya, tam da öyle olur.
Şöyle dönüp geriye baktığımızda hepimizin hayatında ‘Keşke o zaman susmasaydım da şunu deseydim’ dediği, içinde ukde kalan o kadar çok cümle vardır ki… Bazen olay daha fazla büyümesin diye susarız. Bazen hazırlıksız yakalanırız. Bazen karşımızdakinin söylediklerine şaşırır kalırız. Bazen de kırıldığımız için cevap veremeyiz… Hani insanın bir an dili tutulur, aklı durur ya işte bazen tam da öyle olur.
Günlerce aklımızdan çıkaramayız, hayıflanır dururuz. Peki, neden bu kadar takılırız? Belki haksızlığa uğradığımızı düşündüğümüz için, belki de kendimizi anlatamadan oradan ayrıldığımız için… O an söyleyemeyip içimizde kalan laflar, sonraki günlerde gelip zihnimizi tırmalar. Ama bir de işin başka tarafı var. Her şey o an olup bitmek zorunda mı? Bugün söyleyemediğimiz bir söz için fırsat tamamen geçmiş midir? Hayatın ne getireceğini kim bilebilir ki?
Günler geçer, haftalar geçer, bazen aylar geçer. Sen çoktan unuttuğunu sanırsın. Sonra bir gün, hiç beklemediğin bir yerde, o kişiyle yeniden karşılaşırsın. Belki başka bir konu açılır, belki benzer bir olay yaşanır. Bir bakarsın, o gün söyleyemediklerin bu kez aklına gelmiş. Üstelik bu sefer ne diyeceğini de biliyorsun. İşte o an dik durmak, gözlerinin içine bakmak ve cevabını sakince vermek var ya… Bazen insanın içinde kalan ne varsa sadece bir cümleyle dile gelir. Öyle bağırıp çağırmaya, kendini anlatmak için uzun uzun uğraşmaya gerek kalmadan… Söyleyeceğini söylersin, için rahatlar. Belki de o an kendi kendine ‘Demek bunun da bir zamanı varmış’ dersin.
Ben inanıyorum ki bazen hayat, beklemediğimiz bir anda bize yeni fırsatlar çıkarıyor. İlahi adaletin ne zaman, nasıl tecelli edeceğini bilemeyiz. Bazen insan kendini ifade edeceği o anı, hiç beklemediği bir yerde bulabilir. O an söyleyemediğimiz, içimizde kalan ‘niye bunu demedim’ diye belki de uykularımızı kaçıran o cevaplar, aslında yok olup gitmiyor. Sadece doğru anı, doğru zamanı bekliyor. Hayat bu, kimsenin yaptığı yanına kalmaz. Devran döner, o susulan mevzular elbet bir gün daha güçlü bir şekilde insanın önüne gelir. İşte o gün, o hakkımız olan kelimeler er ya da geç sahibini bulacak, içimizde kalan o laflar hak ettiği yere gidecek.
O yüzden bugün susmuş olmak bir kayıp değil. İçimizde o biriken cevaplar eskimiyor, aksine zamanı geldiğinde çok daha gür söylenmek üzere demleniyor.
Bazı sözler geç kalmaz, sadece söyleneceği zamanı bekler.
